พอดี..

พอดี..

..................

บางเวลาจะพอดีให้มีภาพ
แสงทองทาบอย่างนี้มีให้เห็น
ตอนจอดรถรอสัญญาณในยามเย็น
ตะวันเด่นแสงส่องกล้องทำงาน

ความคับคั่งยังพบอยู่ในภาพ
สัญญาณไฟแดงยังวาบไม่ให้ผ่าน
จังหวะเหมาะเคาะกล้องได้ทันกาล
เห็นเรือนร้านสองข้างทางแม้พรางตา

ตะวันแรงแสงกล้าก่อนลาลับ
ตรงแนวกับถนนนี้ช่างดีหนา
รัศมีส่องเมืองในมรรคา
เป็นคุณค่าทัศนียภาพอิ่มอาบใจ

...........................
๓๐  พฤศจิกายน  ๒๕๕๙

หมายเหตุ.. ภาพถ่ายนี้ตรงสามแยกถนนเขาเงิน  หน้าธนาคารกสิกรไทย จำกัด (มหาชน)
                   สาขาหลังสวนชุมพร  อำเภอหลังสวน  จังหวัดชุมพร

ขนมครก..

ขนมครก..

..................

ขนมครกเมืองหลังสวนยังหวลหอม
กระทิแป้งน้ำตาลพร้อมหยอดใส่หลุม
ปิดฝาอบ อวลไฟให้ร้อนรุม
สุกเนื้อนุ่มนอกกรอบชอบชื่นใจ

ทุกทุกเช้าเจ้าของร้านทำงานหนัก
ยืนคอยตักขนมครกที่สุกใหม่
ลงกระทงใบตองส่งเรื่อยไป
น้ำตาลทรายเติมไว้ในกระทง

ขายมานานหลายปีจนมีชื่อ
คนมาซื้อจำได้ดีมิลืมหลง
ขนมครกพี่น้อยยังยืนยง
ราคาคงเท่านี้มิเปลี่ยนแปลง

สิบบาทก็อิ่มได้และอร่อย
ยิ้มพี่น้อยด้วยไมตรีมิต้องแต่ง
ขายขนมไทยไทยทำด้วยแรง
แม้เมื่อยแข้งก็ยังยิ้มอิ่มเอมใจ..

.......................................
๒๙  พฤศจิกายน  ๒๕๕๙

เก็บอิ่มเอิบใจ..

เก็บอิ่มเอิบใจ..

........................

เส้นทางโค้งคดกำหนดแน่
ขุนเขาไม่แปรไม่เปลี่ยนผัน
ท้องฟ้างดงามเป็นบางวัน
เมฆขาวแต้มฝันให้ตรึงใจ

แมกไม้ชุ่มเขียวไปทั้งป่า
ตะวันกล้าส่องสว่างมาโลมไล้
โลกตื่นชื่นฝันอันอำไพ
เส้นทางผ่านไพรนี้งดงาม

เส้นทางราชกรูด-หลังสวน
เย้ายวนเสน่ห์มิอาจข้าม
หลายหลากมากค่าคำนิยาม
เติมตามสรรพสิ่งในเส้นทาง

เส้นทางเชื่อมชุมพร-ระนอง
มุมมองท่องเที่ยวทุกก้าวย่าง
เก็บอิ่มเอิบใจไม่จืดจาง
สวรรค์สร้างธรรมชาติมาให้ยล..

................................
๒๘  พฤศจิกายน  ๒๕๕๙

ลงดินกันดีไหม..?

ลงดินกันดีไหม..?

...........................

ระโยงระยางโยงใยไปทุกที่
ห้อยย้อยไม่มีระเบียบเห็น
กี่เส้นกี่สายหลายประเด็น
จนเป็นวิกฤตไปทุกเมือง

หลายเส้นหมดค่ายังคาอยู่
ห้อยร้อยให้ดูไม่เป็นเรื่อง
เกะกะรกรุงรังยังคิดเคือง
บดบังเมืองให้งามมันทรามไป

เมื่อใดจะเปลี่ยนแปลงมาปรับเปลี่ยน
ลงดินให้เสถียรกันดีไหม
ภาพเมืองจะงดงามอร่ามใจ
บูรณะเรือนไม้ให้ยั่งยืน

เมืองนี้จะมีคนมาท่องเที่ยว
มาเก็บเกี่ยวความสุขไม่ฝันฝืน
มาชมเมืองทั้งกลางวันทั้งกลางคืน
จนเมืองตื่นต้อนรับผู้มาเยือน

..........................

๒๗  พฤศจิกายน  ๒๕๕๙

เมืองฝัน..

เมืองฝัน..

.................

เมื่อเห็นจันทร์เกี่ยวนภาตอนฟ้าสาง
จึงเก็บภาพมาวางไว้ให้เห็น
เช้าที่ฟ้าสีครามงามเย็นเย็น
เรือนไม้เด่นของเมืองยังเรืองรอง

แสงไฟฟ้ายังส่องสว่างอยู่
บ้านเมืองดูเรียงรายน่าเที่ยวท่อง
บางช่วงยามรถปลอดทอดตามอง
แต่ละห้องคูหาช่างงดงาม

ชีวิตเช้ายามนี้ ดูสงบ
เหมือนไม่พบผู้คนจนอยากถาม
ว่าคนเขาไปไหนให้ได้ความ
ไม่อยากข้ามความนี้ขอชี้แจง

ผู้คนยังไปมาไม่มากนัก
บ้างออกตักบาตรอยู่ก็หลายแห่ง
บ้างจับจ่ายขายของร้านข้าวแกง
บ้างจัดแต่งร้านค้าประจำวัน

บ้างสัญจรไปมาไปตลาด
พระเดินบาตรเป็นภาพแห่งความฝัน
เป็นอย่างนี้ที่หลังสวนทุกทุกวัน
ทุกเช้านั้นเมืองฝันช่างงดงาม..

........................
๒๗  พฤศจิกายน ๒๕๕๙

เบื่อ..

เบื่อ..

.........

กี่ราคาค่ายางที่หยุดอยู่
รอผู้รู้มาแก้ไขแก้ปัญหา
รอมานานหลายปีไม่มีมา
ไม่เห็นหน้าคนเก่งสักคนเดียว

มีแต่คำพร่ำเพ้อละเมอฝัน
จำปาดะวันนั้นคงไม่เกี่ยว
จนราคาค่ายางมันรูดเรียว
ให้ใจเปลี่ยวหวั่นใจว่าต้องจน

จนอีกทีอีกกี่ครั้งก็หวังว่า
จะพบหน้าคนเก่งได้สักหน
เก่งทำงานคนไหนได้สักคน
เก่งปากบ่นเบื่อแล้วขอบอกลา

เบื่อคำข่มตวาดปัดให้พ้น
เบื่อคำพ่นผรุสวาทมาปิดหน้า
เบื่อคำโม้โอ้อวดโฆษณา
เบื่อนักหนาว่าให้ไปดาวอังคาร..

........................
๒๗  พฤศจิกายน  ๒๕๕๙

สี่สิบห้าปี มร.

สี่สิบห้าปี มร.

....................

จากตลาดวิชามหาวิทยาลัยเปิด
ก็ก่อเกิดแหล่งเรียนรู้อย่างยิ่งใหญ่
เป็นแสงเทียนส่องทางสว่างไทย
จนเจิดจ้าสวยไสวในวันนี้

จากท้องนาทิ้งร้างกลางเมืองหลวง
เป็นที่หวงมากค่าไปทุกที่
จากอาคารแสดงสินค้าเก่าหลายปี
เริ่มเป็นที่ประสาทวิชาแก่ผู้คน

จากตึกเก่าชั้นเดียวเดี๋ยวนี้เปลี่ยน
มีตึกสูงมีห้องเรียนมากหลากล้น
เป็นสถาบันการศึกษาของคนจน
ก่อเกิดผลพัฒนาประเทศไทย

เป็นที่เรียนต่อเติมค่าความใฝ่ฝัน
สู้ไม่หวั่นจนแกร่งกล้าและยิ่งใหญ่
สี่สิบห้าปีพัฒนามหาวิทยาลัย
รามคำแหงจะเกรียงไกรไปนิรันดร์

...............................

๒๖  พฤศจิกายน  ๒๕๕๙


หมายเหตุ..  บทร้อยกรองนี้เขียนขึ้นเป็นบันทึกในวันครบรอบ  ๔๕ ปี
                    แห่งการสถาปนามหาวิทยาลัยรามคำแหง
                    สถาบันการศึกษาของมวลชน