ขื่นคำ..
...............ท่วมทั้งปีหนีทุกวันมันไม่ถูก
พืชพันธุ์ปลูกวอดวายกับสายน้ำ
บ้านเรือนแหลกเสียหายใช่เวรกรรม
ผลกระทำก่อนนั้นมันก่อภัย
จะยังชีพอย่างไรในอนาคต
แม้น้ำลดหดหู่เขารู้ไหม
สวนเคยมีพืชพันธุ์มันสิ้นไป
บ้านเคยได้หลับนอนตะกอนเต็ม
เมืองเคยตื่นยืนหยัดไม่ขัดข้อง
วันนี้หมองหม่นไปไม่คมเข้ม
ความเดือดร้อนทุกข์ยากเลาะเลียมเล็ม
ดุจดั่งเข็มเสียบใจให้ตรมตรอม
จะช่วยแจกแลกยิ้มให้อิ่มหรือ
สักกี่มื้อก็หมดไปให้หิวล้อม
สักกี่กาลผ่านอาทิตย์จนจันทร์ยอม
สักกี่คำย่ำกล่อมมิหยุดภัย
จะตื่นแก้แท้ทำด้วยสำนึก
จะผนึกกำลังครั้งยิ่งใหญ่
จะแก้เหตุแก้ทุกข์ของปวงไทย
เพื่อหยุดภัยยั่งยืน หรือขื่นคำ..
.............................
๑๘ มกราคม ๒๕๖๐
