หิ่งห้อย..
...................ตะวันร้อน ตอนนี้ ใกล้ลี้ลับ
ความมืดกลับ คืบคลาน เข้ามาใกล้
เสียงนกกา ไก่ร้อง ที่ก้องไพร
จะเงียบไป อีกค่ำคืน ก่อนอรุณ
ในความมืด แม้ดาว ที่พราวฟ้า
แต่ไกลกว่า แสงส่อง จึงมองขุ่น
มัวมิดมืด แสงหิ่งห้อย จึงมีคุณ
บินพราววุ่น วนเวียน สว่างไป
เมื่อไม่มืด ก็ไม่รู้ ค่าหิ่งห้อย
เมื่อไม่เจ็บ ไม่รู้รอย ที่เลือดไหล
เมื่อไม่รู้ ไม่ศึกษา ความเป็นไป
ที่สุดไม่ รู้อะไร ที่เปลี่ยนแปลง
ตะวันร้อน รวยร่ำ ลำแสงใหญ่
เมื่อส่องไป ก็เผาน้ำ ให้เหือดแห้ง
แต่ตะวัน ก็ต้องลับ อับสีแดง
ความเปลี่ยนแปลง เปลี่ยนไป แต่ละวัน
ธรรมที่แท้ แลเห็น เป็นข้อไข
ไม่มีอะไร ยั่งยืน เสมอมั่น
ต้องเปลี่ยนแปลง ตามธรรมชาตินั้น
หิ่งห้อยอาจ สำคัญ เกินใจคิด
กฤษณะ ฉายากุล
๓ กันยายน ๒๕๕๙
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น