เงาแห่งความทุกข์ยาก..
...................................เมื่อค่ำคืนเห็นเงาเยาวชน
ในสภาพหมองหม่นในเมืองฝัน
สองพี่น้องนั่งคุยเล่นด้วยกัน
แววตานั้นบอกได้ว่าอิดโรย
อดไม่ได้ต้องถามว่าไปไหน
ทานข้าวแล้วหรือไม่หรือหิวโหย
มืดค่ำแล้วไม่กลับบ้านเดี๋ยวถูกโบย
ถามคำโดยเป็นห่วงเยาวชน
ความลำบากยากแค้นยังได้เห็น
ความลำเค็ญในสังคมยังจมหม่น
ความเดือดร้อนทุกข์ยากที่ต้องทน
อีกเมื่อใดจึงจะพ้นทรมาน
การแบ่งปันเป็นหนทางหนทางหนึ่ง
ที่เราพึงร่วมคิดร่วมประสาน
ร่วมแก้ไขความหิวโหยให้อันตรธาน
ให้พ้นผ่านความทุกข์ยากกันสักที
จะต้องตอบสนองกับปัญหา
ด้วยเงินตราประชารัฐกันหรือนี่
ตอบแทนกันเรื่อยไปอีกกี่ปี
จนสุขีเกิดมีในแผ่นดิน
............................
๒๓ พฤศจิกายน ๒๕๕๙
หมายเหตุ...บทร้อยกรองนี้เขียนขึ้นจากเรื่องจริงที่พบเห็น
และหาใช่จะวิจารณ์นโยบายอะไรของรัฐ
หากมีความหวัง ความตั้งใจว่า จะได้เห็นหนทางในการแก้ไขปัญหา
ความทุกข์ยากของประชาชนอย่างยั่งยืน จนสามารถยืนบนลำแข้งของตนเองได้จริงๆ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น