คืนดิน..

คืนดิน..

......................

ในท่ามกลางความเจ็บ ที่เหน็บเนื้อ
กระแสเชื้อ โรครุม สุมในร่าง
ถึงไม่เจ็บ ขนาด ร้องครวญคราง
แต่ก็สร้าง ความกังวล จนหยุดการ

ไม่มีใครใหญ่ยิ่ง ยั่งยืนอยู่
ตะคอกขู่ ข่มคน จนแตกซ่าน
ไม่มีใคร ไม่เจ็บป่วย ตลอดกาล
เมื่อโรครานรุกร่าง ต้องร้อนรน

ธรรมชาติ สร้างสิ่ง สมดุลไว้
ปรับเปลี่ยนให้ ลงตัว ด้วยเหตุผล
ใครฝืนกฎ บทนี้ ต้องจำนน
แหลกเหลวจน สิ้นไป ในเส้นทาง

อนิจจัง สังขาร อันไม่เที่ยง
มิอาจเลี่ยง หลีกไกล  แม้ใจขวาง
ต้องสงบ จบสิ้น ไม่ดิ้นกร่าง
มิเหลือร่าง ทรนง คงคืนดิน..

............................

๑๑  กันยายน  ๒๕๕๙