สู่อเวจี

สู่อเวจี

.........................

อย่าต้องหวั่น วันหนึ่ง ต้องสิ้นสุด
สิ้นด้วยยุทธ สุดอนาถ สิ้นชาติเชื้อ
จนผู้คน สูญหาย ตายเป็นเบือ
รบทั้งเรือ ทั้งเครื่องบิน จนสิ้นกรรม

สงคราม ความปราณี จะมีหรือ
การแย่งยื้อ ผลประโยชน์ จึงเหยียบย่ำ
แย่งทรัพยากร แย่งที่ดิน แย่งระยำ
แย่งจนย้ำ รุกล้ำถิ่น แผ่นดินกัน

อาวุธมี ไว้ซ้อมรบ ไว้เข่นฆ่า
ไว้ไล่ล่า หานรก หาสวรรค์
ประชาชน ในบังคับ ต้องรับทัณฑ์
อย่าต้องหวั่น ว่าสงคราม จะไม่มี

โลกต้องร้อน คนต้องทุกข์ สิ้นสุขสันต์
การห้ำหั่น รุกเร้าใจ ไปทุกที่
สนาม การต่อสู้ สู่อเวจี
ใจกายมี เพื่อสงคราม เพื่อแย่งชิง..

๒๙ กรกฎาคม ๒๕๕๙