พราวดิน.
.....................ให้หลบลี้พลังแรงอันแกร่งกล้า
แต่เมื่อถึงสายัณห์กาลเวลา
ยังต้องลาอัสดงลงไปเอง
ไม่มีใครเข้มแข็งไปตลอด
ไม่มีใครเป็นยอดคนคนยอดเก่ง
สืบอำนาจตลอดไปให้ต้องเกรง
ใช่จะเก่งเป็นยอดยุทธเพียงผู้เดียว
ตะวันแรงแสงส่งรัศมี
สืบวิถีตะวัน นั้นต้องเปลี่ยว
ความเปลี่ยนแปลง เมื่อค่ำคืนมืดมิดเชียว
ต้องโน้มเหนี่ยวแสงเดือนดาวให้พราวดิน..
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น