ความทรงจำ
....................
ฮู้ ฮู้ โห่หาเจ้าตาหวาน
ทาร์ซานป้องปากกระชากเสียง
แต่ป่าเงียบเหงาหงอยคอยคู่เคียง
โห่จนเสียงแห้งหายไร้กายเจน
หากสำรวจป่าไม้กันทุกที่
ป่าวันนี้หาไม้ไม่ค่อยเห็น
น้ำตกใหญ่เหลือน้ำพอกระเซ็น
ใครหนอเร้นน้ำไปใช้ลำพัง
เพราะป่าวันนี้ไม่มีไม้
สัตว์น้อยใหญ่หนีไปไม่เหลียวหลัง
น้ำแห้งเหือดหายสิ้นพลัง
มิอาจเป็นที่ตั้งให้อยู่กัน
เรื่องของเจนและทาร์ซานก็ต้องจบ
ความงามพบในหนังแห่งความฝัน
ป่าสมบูรณ์งดงามพรั่งพร้อมพันธุ์
วันนี้นั้นเหลือแต่ภาพความทรงจำ...
.............................
๓ ตุลาคม ๒๕๕๙
หมายเหตุ..ภาพประกอบเรื่องเป็นน้ำตกปุญญบาล อำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น